Betula Pendula

Çocukluğunda görme yetisini kaybeden Thomas, görsel hafızasını korumuştur. Yıllar sonra hem fiziksel olarak hem de anıları aracılığıyla, hâlâ canlı biçimde hatırladığı çocukluk mekânlarına, renklere ve şekillere döner. Odalar ile mobilyaları tarif ederek başladığı yolculuk; duygulara, tutkulara, umutlara ve hayal kırıklıklarına uzanır. Görünmeyen ayrıntıları algılama becerisi üzerine görsel ve dokunsal bir film denemesi olan yapımda Thomas, sinemacı Lina Zacher ile birlikte kimliğin ne ölçüde imgelerle kurulduğunu sorgular. İnsan, bulunduğu yeri görmeden kendisini ve çevresini anlayıp toplumdaki yerini bulabilir mi?