Rastgele

Demir, huzurlu ve masmavi bir denizin kıyısında balık tutarken uyku ile uyanıklık arasında bir zil sesiyle irkilir. Gözlerini açtığında yıpranmış giysileri ve kamp sandalyesiyle kirli bir denizin kıyısında, elinde plastik bir şişe tuttuğunu fark eder; açlık ve uykusuzluğun getirdiği görüntü geçmişe aittir. Burada bir daha balık tutamayacağını anlayan Demir, yaşadığı ve sığındığı bölgenin zamanla yok oluşunu kabullenir. Oltasını bırakarak yanmış ormandan, tükenmiş bir hâlde bilinmeze doğru yürür.