Simonetta'nın gözleri

Evelia, evinde yürürken geçmişi, bugünü ve geleceği aynı anda deneyimler. Tanrı Janus’un yönettiği sembolik yaşamda, beklenmedik görüntüler şiirsel biçimde belirene kadar çevresindeki her şey onunla konuşuyor gibidir. Gözlerinde, diğer kadınların varoluş düzlemlerini değiştirmeden önce hissettiği leylak renkli bir hüzün ile birçok biçimde var olmuş, var olan ve var olacak bir benliğin sevinci bulunur. Evelia’nın ruhu, içsel bakışı uyandıran trans hâli aracılığıyla anima mundi ile bağ kurar.